Według "Encyclopedia of Jewish communities before and during the Holocaust", Żydzi w Nowym Mieście mieszkali już w XVI wieku. W języku jidysz swój sztetl nazywali Najsztat. Istotny rozwój społeczności nowomiejskich Żydów przypadł na XIX wiek. Ich liczba wzrosła od 513 osób w 1808 roku do 1.015 w 1860 r. Mieli oni własną synagogę, szpital i cheder. U schyłku wieku w Nowym Mieście było już 1.667 wyznawców judaizmu. Podstawą ich utrzymania był najczęściej drobny handel oraz rzemiosło. Pod koniec XIX w miejscowości powstały żydowskie wytwórnie guzików. Liczni tu chasydzi pozostawali pod wpływem potężnej dynastii cadyków z Góry Kalwarii. Na początku XX wieku w Nowym Mieście ożywioną działalność prowadzili syjoniści, przygotowując Żydów do wyjazdu do Palestyny. W spisie powszechnym z 1921 roku 780 mieszkańców Nowego Miasta zadeklarowało pochodzenie żydowskie.

Naziści zajęli miasto w dniu 5 września 1939 roku. Wkrótce Żydzi zostali poddani licznym represjom. Część żydowskich mieszkańców Nowego Miasta wywieziono do Warszawy, Radzymina i obozu w Pomiechówku. 1 listopada 1941 r. w Nowym Mieście - w rejonie ul. Senatorskiej, Kościelnej i Rynku - utworzono getto, w którym stłoczono także około 1.750 przesiedleńców z Ciechanowa i Drobina. Duże zagęszczenie, trudne warunki sanitarne i bytowe przyniosły wkrótce śmiertelną epidemię tyfusu. Warto wspomnieć o zamiarach wzniecenia zbrojnego powstania w getcie. W tym celu nowomiejscy Żydzi nawiązali współpracę z oddziałami Armii Krajowej. Plany te jednak nie zostały zrealizowane. Getto zlikwidowano w dniu 18 listopada 1942 roku, jego mieszkańcy zostali deportowani do Płońska. Mroczny czas zagłady przeżyli nieliczni.